رز سفید دل سیاه

منم که تنها مانده ام

من مدت هاست که از زمین کنده ام ! تو این راز را میدانی و همه برگهای پاییزی که بی هیاهو بر زمین ریختند و همه درختان لختی که هیچ باکی از عریانی نداشتند ؛ همه روزهایی که شب شدند و شبهایی که سرد شدند و برف که بی صدا بر حریر سپید شب زمستانی  من و تو   پا گذاشتند ........
همه امدگان و رفتگان و همه لحظه های مرددی که به یقین پیوستند یا همه ارزو های پاکی که نجیب و معصومانه قربانی بت غرور شدند و همه سجاده های سحرگاه که در سکوت دیدار تر شدند . همه میدانند.............
این کیست که در پشت پرده های سوال ایستاده و با چشمهای مطمئن ؛ مرا می کاود ؟؟؟؟ این سایه بلند که مانند الف بر نقطه دلم فرود امده ؛ پرتو قامت کیست؟!!!!
این منم که با شتاب میپرم به سمت اسمان تو ؛ یا تویی که ارام می آیی به سوی زمین من؟؟؟ تو کیستی؟ که هم میبینی ؛ هم دیده میشوی . هم میشنوی ؛ هم شنیده میشوی. هم می آیی ؛ هم میروی!!!
                       و در این لحظه های پاره پاره از فراق
                                                                          به تنم وصله میشوی!
                                  تو کیستی ؟ که من ز تو اینگونه بی تابم !!!!!!!!!!!
و اینک این زمستان است که می اید . پرده ها را کنار بزن ! راز هر فصل را تماشا کن . زمستان فصل من نیست . تو میدانی ! من دختر بهارم !!!!
تو چمدانهای خالی مرا هم بسته ای ! .... دیریست که میدانم !!!                                   
    من هر لحظه اماده ام .  همسفر تو هنوز هم منتظری؟!   برویم تا از درختان بی بر  میوه های تازه تر بچینیم و سبد های خالی دفتر عمر را پر کنیم.
سالهاست که همراه تو بوده ام . سالهاست !!! از انروز که در خاطره زمان گم شده ست !!!!  اکنون تو ؛ تازه مرا درمیابی؟ سالهاست همراه تو بوده ام . از انروز که ازلش نامیدند . سالهاست با تو بوده ام و از همه وجود تو ؛ هیچ نخواستم جز حضور تو  عطر عبور تو و طنین دلنشین صدای گرمت که مرا به نام میخواند و خبر بودنت!!!
همیشه جذبه های عشق ؛ نا به هنگام می ربایدت !‌ و همیشه ارزو میکنم  ای کاش دور از جنجال و هیاهوی خط و رنگ و نقش بودی و تنها به زیبایی اقتدا میکردی .............................. تن رها از وابستگی ها به ارامی و نرمی و سپیدی برف که به دلهایمان قدم میگذاشت لبخند می زدیم شاید روح رباینده در یک خلوت شبانه هنگام نیایش تو را بخواند . شاید با یک بارقه در نگاهی اشنا ؛ تو را جذب کند . شاید با شنیدن کلمه آغاز شود یا شاید مثل من از پس دردی جانسوز یا زخمی عمیق سر باز کند . شاید با یک دیدار پرده از حقیقتی زیبا و شگرف بگشاید . شاید این جذبه با شنیدن صدایی که نمیدانی از کدام غزل  یا کدام ترانه حس گرفته است تو را وسوسه کند و تو ناگهان در حضور کسی احساس یک پارچه بودن می کنی . انجاست تجلی ملکوتی عشق............ !  نه بیش از تو   و  نه کمتر از تو  ؛ درست به قامت  تو  او  را دوخته اند . و هر دو  در هر فاصله ای که باشید به یک نقطه در اوج مینگرید .
انگاه هیچ صدایی بی معنا نیست و هر نقطه یک مبداء است و هر نگاه و هر کلام  و هر حرکت نشانه ای ست که در خاطره زمان لحظه های عاشقیت را  ثبت میکند و دلت هرگز از یاد نخواهد برد . هرگز !!!!
در جستجوی عشق بودن مثل گریز از ان است . ایا غنچه ها برای شکفتن تلاش میکنند ؟ ایا عشق نوبت به نوبت است یا زمان و مکان معنا دارد ؟ ایا عشق انتخاب میکند یا انتخاب میشود ؟ ورود و خروج و زمانش را میتوان تعیین کرد ؟ نه نه
فقط او را طلب کن و صبر داشته باش  صبر داشته باش ......
یه روزی یه جایی  یه جوری یه کسی یه چیزی
صبر داشته باش